HOME | STAAT VAN DIENST | FOTO'S | KRIJGSGEVANGENSCHAP | NEDERLANDS-INDIE | SCHEPEN | NOSTALGIE | AMCO | GASTENBOEK | LINKEN | VERHALEN | INDIE VETERANEN | INFO | MUZIEK | OPROEP VETERANEN | VERHALEN VAN KRIJGSGEVANGENEN. | GESCHIEDENIS 1 | GESCHIEDENIS 2 | GESCHIEDENIS 3

   

                                                                      INDIE-VETERANEN.     

  de webmaster            GASTENBOEK

 

Dhr.Rob hompe heeft een aantal progamma's gemaakt voor omroep 3ml over IndiŽ en Nieuw Guinea veteranen.

De eerste twee delen van een reportage waarin met IndiŽ veteranen wordt teruggekeken op de Nederlandse politionele Acties in IndonesiŽ.

Deel 1:

Deel 2:

Verder is hij op zoek naar oude filmbeelden over dit onderwerp.

Mail adres: Rob hompe

 

 

 

NIEUW:Reactie op de anonieme brief van een dochter van een dienstplichtig militair destijds uitgezonden

                naar Nederlands-IndiŽ. Tevens enkele voorbeelden die laten zien dat een dergelijk leed ook zoveel

                andere gezinnen betrof.  13-11-2006 . ( deze reactie is geplaatst onder de anonieme brief ).

NIEUW: gedicht van sergeant der mariniers John Heitzer.

 Radio documentaire geschiedenis VPRO.  Het Spoor terug: IndŽ roept, wij gaan!!!! (deel 1) Fragment OVT 23 april 2006 uur 2 (32 min.) Deel 1 van een tweeluik over de lotgevallen van de vrijwilligers van het Bataljon Friesland 1945-1948 Op 21 april 1945 roept Prins Berhard in Leeuwarden de leden van het Friese verzet op om zich vrijwillig te melden voor de bevrijding van Nederlands-Indie. Honderden jongens geven hieraan gehoor: Sommigen uit lust tot avontuur, anderen omdat zij de geknechtheid van de laatste jaren willen ontvluchten, weer anderen uit (geloofs)overtuiging of plichtsbetrachting. Vier weken na de bevrijding zitten de eerste vrijwilligers al in een opleidingskamp in Fochtelo. Ook na de capitulatie van Japan voelen velen zich nog steeds geroepen om als "avonturiers van de prins" naar Indie te gaan, waar ze tot 1948 blijven. Samenstelling: Gerard Leenders

Van de webmaster:

Donderdag 7 september 2006 de televisie documentaire ĎBevrijding of Merdekaígezien.

De documentaire bevatte uniek archiefmateriaal.

Aan het woord kwamen 7 veteranen en een weduwe van een lid van

het Zeeland-Battaljon,de grootste verteller was de veteraan Jackie de Lange.

Als ook voormalig reisgids te zijn geweest nam hij de filmploeg mee

naar IndonesiŽ en liet de plekjes van vroeger zien waar het Zeeland-Battaljon

hun onderkomen had en de plekken waar kameraden zijn gesneuveld.

Op de ere begraafplaats kwamen er emoties los en werd het hem een beetje te veel

Ondanks dat had hij een gedrevenheid om verder te vertellen.

Ook in deze uitzending werd nog eens gezegd ĒHoe ouder je wordt hoe meer je er

aan gaat denkenĒ.

 

Vele verhalen zijn mij bekend  maar telkens weer laat het een diepe indruk achter.

 

Voor verdere informatie over deze uitzending kan men terecht op:

http://www.hollanddoc.nl

 

-------------------------------------------------------------------------------------

 

Gedicht van sergeant der mariniers John Heitzer

 

Kembang Koening

 

Kembang Koening, Gele Bloem

Velen rusten daar, gevallen.

Zij waren niet uit op roem

maar trachtten met zijn allen

OVW-er, beroeps en dienstplichtigen

de taak hen opgelegd

te vervullen en liggen

nu in lange rijen, zo gezegd

onder kruizen waarop hun naam geschreven

KNIL-er, Landmachter, Matroos en Marinier

BeŽindigden hier hun leven

vlak bij de posten hier

in Oost Java waar zij verbleven

en de hun opgelegde taak vervulden.

het schijntje wat zij hier voor kregen

was een slof High Way en 42 gulden.

50 jaar later, 1000 gulden, lang gezwegen

kwam er nog wat, we werden veteraan

een groot onrecht goedgemaakt

en zijn hier en daar wat monumenten ontstaan

die onze gevallenen herdenken en geraakt

staan wij dan daar bij het onthullen.

een traan blinkt in ons oog, waarom zo lang gewacht?

Gij Nederlander, ge moet uw plicht vervullen

jegens die meer dan 6000 jonge knapen,

die op wacht, daar onder de tjemaraís slapen

en rusten tot ze worden opgeroepen.

 

 

Dit gedicht is enkele jaren geleden voorgelezen bij de jaarlijkse herdenking te Roermond.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hieronder een brief van een dochter van een Nederlands-IndiŽ veteraan.

Dit ter herkenning en erkenning.

  

Nadat mijn vader, in april van dit jaar ( 2006) overleed, ontving mijn moeder een standaard formulier ivm het militaire pensioen van mijn vader. Hierin werd gevraagd of het overlijden direkt te maken had met zijn militaire dienst. Ik heb toen mijn reactie gestuurd. Deze vindt u hierbij.

 

"Als 18 jarige moest mijn vader als dienstplichtig militair naar IndonesiŽ. Hij heeft daar verschrikkelijke dingen meegemaakt. Dat is algemeen bekend.

Vrijwel direct na zijn terugkomst in Nederland slikte hij door psychische problemen, een direct gevolg van de diensttijd in IndonesiŽ, Librium en valium.  Geen enkele opvang noch begrip. Ook defensie bleef hier in gebreke. 

 

Ik ben nu bijna 54, zover ik mij herinner liep ďIndonesiŽĒ als een rode draad door het leven van mijn vader en daardoor ook door dat van ons gezin. Mijn vader was angstig, had last van nachtmerries. Kon niet met zijn emoties omgaan. Soms vertelde hij over zijn tijd in IndonesiŽ, je zag aan hem, dat hij het erg moeilijk vond, werd verdrietig en ook boos. De relatie van mijn ouders was door dit alles verre van ideaal. En wij, hun 4 kinderen, hebben daar ook behoorlijk onder geleden.

 

Mijn moeder kon mijn vader in dit alles niet steunen, het was ook moeilijk voor haar. Zijn tijd in IndonesiŽ drukte overal een stempel op. Mijn vader zocht troost in alcohol. Dit had weer gevolgen voor zijn gezondheid. Zijn hart was niet optimaal, hij kreeg darmkanker en nog veel meer ongemakken.

 

Een aantal jaren geleden, was er op radio/tv een programma over oorlogstraumaís bij ex militairen en met namen oud militairen die in IndonesiŽ waren geweest. Mijn vader belde mij helemaal overstuur op en vroeg of ik contact op kon nemen met de stichting die in dat programma werd genoemd. Er is toen iemand op bezoek geweest. Mijn vader is verwezen naar Centrum í45 in Oegstgeest en is ook bij een psycholoog in Utrecht geweest. Hij kreeg antidepressiva. Maar dit in combinatie met alcoholÖ.  Echt goed ging het niet met hem.

Toen hij 70 was kwam er een blijk van erkenning van Defensie waarop hij zo lang had gewacht, een onderscheiding speciaal voor veteranen. Wat was hij trots, tot zijn dood heeft hij deze en nog andere herinneringen met trots gedragen.

 

Maar ja, door een onderscheiding gaat een mens helaas niet anders in zijn vel zitten. Ďs Nachts werd de angst groter, hij kon niet zonder licht slapen. Met de trein reizen wilde hij, door iets wat hij in IndonesiŽ had meegemaakt, al lang niet meer. Etc etc

Van de BNMO, waarvan hij lid was, kreeg hij eens een blad waarin de ervaringen stonden van een oud militair in IndonesiŽ. Mijn vader arceerde dat, wat ook hij had meegemaakt. Hij liet mij dit lezen. Toen besefte ik, dat deze man, mijn vader, geestelijk vreselijk ďgewondĒ was geraakt. Hierdoor was zijn leven beschadigd en niet alleen zžjn leven, maar ook dat van mijn moeder mijn broer en zussen.

 

Vier jaar geleden kwam een dieptepunt. Mijn vader raakte steeds meer in de put. Hij werd getroffen door een herseninfarct, opname in het ziekenhuis, opname in een verpleeghuis. Weer naar huis. Naast de stoma als gevolg van de eerdere darmkanker, had hij door de CVA nu ook een supra pubis. En het allerergste was: afasie! Uiteindelijk was een verzorgingshuis de ďoplossingĒ. Mijn moeder kon de zorg niet aan. Die zorg had ik al een hele tijd op me genomen.

 

In april van dit jaar bleek, dat zijn longen niet in orde waren, alles wees op kanker. Op de dag, dat ik met hem voor een longonderzoek naar het ziekenhuis moest, kreeg hij weer een CVA. Mijn vader had al eerder aangegeven bij zijn huisarts, dat hij niet meer verder wilde leven als het echt slecht met hem zou gaan. De huisarts kende zijn wensen en liet hem gelukkig niet opnemen in een ziekenhuis. Die nacht ben ik bij hem gebleven, hij was erg onrustig en heeft toen volgens mij IndonesiŽ weer beleefd. Af en toe maakte hij schietbewegingen en kreunde en schreeuwde hij. Zo ook de volgende nacht.

 

De derde dag kwam er een rust over hem, zelfs ís nachts was hij erg kalm.

Eten deed hij bijna niet meer, slechts wat vla en wat drinken. Twee weken later is hij overleden, gelukkig heel vredig. Eindelijk heeft hij de rust gevonden waarnaar hij zijn hele leven op zoek is geweest.

 

Mijn vader had naast zijn burger- ook een klein militair pensioen, mijn moeder krijgt nu een nabestaanden pensioen, zij heeft eventueel recht op meer, als het overlijden van mijn vader het gevolg is van zijn militaire dienst in.

Door de militaire dienst in IndonesiŽ is het leven van 6 mensen: mijn vader, mijn moeder en hun 4 kinderen getekend en deze levens zijn niet bepaald over rozen gegaan.

Op 77 jarige leeftijd, 59 jaar na IndonesiŽ, is mijn vader gestorven.

Maar eigenlijk was mijn vader al ďdoodĒ toen hij uit IndonesiŽ kwam.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 STICHTING CENTRUM 45. naoorlogse generatie.

 

GEVOLGEN VAN OORLOG. boeken en artikelen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

L.S.

 

Ik kwam bij toeval op uw website terecht en ben daarin een aantal uren blijven steken. Wat mij vooral trof was het verhaal van een dochter van een dienstplichtig militair die in Indie diende tijdens de politionele acties en daarvan de nodige traumaís tot aan zijn dood toe heeft overgehouden.

 

Het verhaal is vooral 'tergend' als zijn dochter vermeld hoe de psychische nasleep van haar vaders ervaringen in IndiŽ, alsmede haar zorg voor hem haar eigen leven beinvloede. Haar verhaal heeft bijzonder veel indruk gemaakt - mijn reactie is dan ook voor haar bedoeld.

 

--//--

 

Ik durf het aan mij haar lijden voor te stellen Ė zo ook het lijden van haar moeder en de andere kinderen van het gezin.

 

Niemand op bevelhebbend, noch geestelijk-ondersteunend niveau bij Defensie, laat staan politici hebben zich ooit afgevraagd of kinderen en echtgenoten van militairen die in actie kwamen een normaal leven leidden Ė het zij na het einde van de 2e wereldoorlog en ervaringen met De Jap, en/of na de politionele acties in Indonesie, en/of bij terugkeer in Nederland na de schermutselingen in Nieuw Guinea tegen indonesische infiltraties, of wel na alle drie te gelijk zoals mijn vader en ons is overkomen.

 

Waar zagen wij begrip van de politici met hun z.g. politieke motieven die middels een pennestreek beslisten over het wel en wee van volkeren, militairen en hun gezinnen? Waren hun beslissingen bedoeld voor Koningin en Vaderland of werden zij genomen uit puur zelfbelang, geboren uit drijfveer naar macht, fortuin en eigen-belangrijkheid?

 

Iedereen sprak wel over het gevaar van een dreigend Communisme, maar welke instantie heeft het ooit officieel aangedurft onderzoek te doen naar de (psychische) problemen van echtgenoten en kinderen van militairen na beeindiging van conflicten in overzeese gebiedsdelen?  

 

Ik ga in mijn antwoord uit van de militairen en hun gezinnen die in nederlandse overzeese gebiedsdelen woonden, hoewel ik onmiddelijk met respect erken dat ook de Nederlandse militair in onder andere YugoslaviŽ en elders in de wereld dezelfde angsten moeten hebben beleefd. Doch in hun geval was er sprake van enige of meer psychische hulp.

 

Bij de genoemde dienstplichtige militair en mijn vader leek het net alsof post-traumatische stress bij de militair behoorde, zoals verfvlekken op de overall van een huisschilder Ė men moest vooral niet zeuren want Ďdan brak het lijntje nietí. Psychische hulp kwam van de vlootpredikant en het gebed - dat was voldoende!  

 

Het feit dat de miltair met zijn herinneringen bleef zitten en zijn gezin in de eerste vuurlinie lag wanneer het hem wel eens te veel werd, was van generlei belang voor wie dan ook, en zeer zeker niet voor politiek Nederland.

 

Mijn vader die als radar/boordtelegrafist/mitrailleurschutter (MTS)in de 2e wereldoorlog, alsmede IndonesiŽ en Nieuw Guinea bij squadron 321 diende had zijn Ďeigen middelí tegen post traumatische stress - een paar flinke borrels Bokma als hij thuis kwam, of in het cafe, of in de onderofficiersmess op vliegkamp Valkenburg. Als oudste zoon in een gezin van vier jongens was het veelal aan mij om hem uit het cafe te halen, waarna wij dan gezamelijk als gezin werden getracteerd op de zoveelste ouderlijke ruzie.

 

Wat alcohol werkelijk doet voor de gezondheid van de mens weet iedereen, maar psychologen en sociologen van defensie hebben nooit de moeite genomen militairen met Ďaanpassingsproblemení te ondersteunen. Laat staan echtgenoten en kinderen van militairen die uitgezonden waren naar oorlogsgebieden te helpen.

 

Het gaat hier niet alleen om gezinnen die het slachtoffer werden van De Jap in de nederlandse kolonieŽn en daar verschrikkelijk hebben geleden door de wreedheden van dit hoerenvolk - het gaat hier ook om de vele gezinnen die in IndonesiŽ verbleven gedurende de naoorlogse politionele acties en de gezinnen die op diverse plaatsen in Nieuw Guinea woonden en tijdens de krijgsverhandelingen tegen indonesische infiltraties meegesleurd werden in een geregeld portie psychische spanning van de man des huizes die daarin dagelijks betrokken werd.

 

Het gaat hier om echtgenoten en kinderen die na terugkeer in Nederland als een vreemde eend in de beit werden beschouwd, maar zich weer aanpasten aan een nieuwe omgeving, terwijl vader bleef zitten met zijn oorlogse herinneringen en moeder de vrouw zowel de kinderen, als haar man, alsmede zichzelf moest weten op te vangen. Het e.e.a word bijzonder cryptisch omschreven door de beeldende poezie van Willem Wilmink (Wieteke van Dort) in uw website, als volgt:

 

Als je weer eens hebt gedacht

aan de Gordel van Smaragd,

hou die zachtheid dan maar voor jezelf alleen.

Niemand vindt het interessant:

er ontstaat een glazen wand

tussen jou en al die mensen om je heen.

 

 

Hoe moet het wel niet zijn geweest voor de dochter van de dienstplichtige militair in uw website en haar overleden vader, die na electrische schokken te zijn toegediend vanwege na-oorlogse psychische problemen, uiteindelijk aan darmkanker overlijd. Hoe zij de zorg van haar vader op zich nam, omdat haar moeder het niet meer aankon. Hoe is het haar vergaan in het leven Ė is zij nu gelukkig en kan zij vergeten?

 

De vraag rijst - waar was de Staat der Nederlanden, waar waren de politici?

 

Mijn vader die als sgt.maj. bij de Marine Luchtvaartdienst diende trad uit militaire dienst op eenenvijftig jarige leeftijd met vervroegd pensioen vanwege zijn z.g. tropenjaren. Hij werkte daarna vlijtig bij Bank Mees & Hope tot zijn vijfenzestigste. Hij verliet deze wereld, op negenenzeventig jarige leeftijd vanwege darmkanker - als dank voor trouwe dienst aan Koningin en Vaderland.

 

Mijn vader was een held - hij vloog gedurende de oorlog tegen De Jap in de Stille Oceaan, was betrokken bij acties in Indonesie vanuit de Marinebasis Morokrembang, en werd twee maal in Nieuw Guinea (Biak) gestationeerd waar hij patrouleerde voor de Papoeas en streed tegen infiltranten uit IndonesiŽ.

 

Ondanks zijn lange staat van dienst werd mijn vader nooit bevorderd tot adjudant, laat staan vakofficier, want zoals het verhaal wil; hij was een "stoute jongen" en hij dronk.

Wat ik inmiddels van oud collegae van mijn vader heb begrepen is dat hij daarentegen een vakman van de eerste orde was en nooit dronk wanneer hij moest vliegen. Bovendien had hij een rits van onderscheidingen die hij beslist niet gratis bij een pakje boter had gekregen.

 

Van Ďzijní Moed, Beleid en Trouw ben ik overtuigd - je moet het maar kunnen opbrengen om al die jaren in staat van oorlog de moed te hebben om je 'werk' naar behoren te volbrengen en dit alles zonder dat je de nodige tijd of opvang geniet om op verhaal te komen. Mijn vader was als vele andere vaders; een mens met gebreken, maar een goed mens, wiens as uiteindelijk werd uitgestrooid over de Noordzee, waar hij zoveel uren in de lucht had doorgebracht patroulerend tegen soviet schepen, terwijl de nederlandse politicus en burger vredig sliep.

 

Mijn moeder en jongere broers hebben het meest geleden van zijn na-oorlogse spanningen, want ik kreeg een studiebeurs en vertrok naar Zuid Afrika om te studeren - waaraan ik overigens mijn eigen ervaringen van strijd heb overgehouden - dat is hier niet van belang.

 

Wat ik wel van belang vind zijn mijn herinneringen aan Indonesie en Nieuw Guinea, tot en met de herbegravenis op 7 februari 2003 te Katwijk/Valkenburg van de vliegtuigbemanning van een Martin Mariner die op 10 september 1958 te Abadan, Iran neerstortte Ė hetzelfde jaar dat wij als gezin op het vliegveld Mokmer in Biak, Nederlands Nieuw Guinea aankwamen.

 

De PBM Martin Mariner was overigens een ander prachtig staaltje van professionele kennis en integriteit van de nederlandse politicus -  vaders van gezinnen die deze vliegtuigen vlogen in hun strijd tegen de (indonesische) infiltraties hadden niet alleen te maken met de vijand maar ook met een onvolwaardige vliegende doodskist dat meer dan eens uit de lucht viel Ė over spanningen gesproken. Uiteindelijk toen het vliegend personeel dreigde met staking (of was het muiterij?) haalde de politici in Den Haag bakzeil en werden deze vliegtuigen vervangen door de Neptune.

 

Mijn medeleven is met de schrijfster van het artikel over haar vader, die als dienstplichtig militair in IndonesiŽ diende. Wellicht wordt zijn bijdrage aan de Staat der Nederlanden zoals alle veteranen gediend door de gedachte dat zij die zich schuldig hebben gemaakt aan het vooropstellen van eigenbelang en (politieke) incompetentie, lust naar macht i.p.v. vrede hun straf niet zullen ontlopen.

Haar vader ruste in vrede en opdat wij niet vergeten, laten wij als kinderen de naam van onze vaders (en moeders) met trots vermelden.

 

Wij zijn als hun kinderen ook een slag apart en als ik kijk naar mijn eigen leven, gelukkig getrouwd met twee dochters en een zoon op de universiteit dan dank ik GOD voor de ouders die HIJ mij heeft gegeven en het begrip dat komt als resultaat van kinderlijke moed, inspanning en liefde voor de militaire vader en zijn echtgenote.

 

Met respect en vriendelijke groeten

Robert   Dr. Robert C. Van-Es   DBA MSc JP MMA

 

Senior Consultant & Partner, EC Harris LLP, UK

 

Magistrate - Herefordshire Criminal Court 

 

 

 

Nieuw: Gedichten.

               Boeken.

FORUM WORLD AT WAR   met als onderdeel Nederlands-Indie en Nieuw Guinea.

 INDIE-VETERANEN.  Zij deden hun plicht in opdracht van het wettig ,   democraties gezag.

Dank en respect voor alle Indie-Veteranen die bij hun thuiskomst in hun vaderland nauwelijks gehoor kregen, uitgemaakt werden voor moordenaars en waarvan de meeste nog steeds "op patrouille"zijn.

Jaarlijks word er op 7 september in Roermond een herdenking gehouden voor  militairen die in het voormalig Nederlands-Indie zijn gesneuveld.Vele duizenden veteranen zijn hier elk jaar weer bij aanwezig.Op de zuilengallerij staan meer dan 6ooo namen.Opdat deze sobats nooit vergeten worden.   

                                       Nationaal Indie Monument1945-1962. 

                                                 Maastrichterweg [ in het stadspark "Hattum "]

                                                 6041 SC,Roermond in Limburg,   

 De jaarlijkse herdenking op 7 september wordt georganiseerd door

                                               de Stichting Nationaal Indie Monument. telf.nr.: 0475-532094

 

www.bondvanwapenbroeders.nl   Foto's van de Herdenking te Roermond op 7 september 2006

                                                                webmaster en fotograaf Willem Stolmeijer.

 

http://www.monumentpoeldonk.nl  

 

Gedichten voorgedragen door Wieteke van Dort

 

 

Is het dan niet waar?

 

Als je weer eens hebt gedacht

aan de Gordel van Smaragd,

hou die zachtheid dan maar voor jezelf alleen.

Niemand vindt het interessant:

er ontstaat een glazen wand

tussen jou en al die mensen om je heen.

 

Is het dan niet waar

dat ik daar heb liefgehad

en ook gevangen zat

en werd bevrijd?

Alles is waar:

Sawah's en tropenzon,

en ik wou dat ik vergeten kon,

na al die tijd.

 

Alle liefde, alle leed,

doe maar of je 't niet weet,

pretentdeer dat de Oost nooit hebt gekend.

Doe maar of 't een drogbeeld was,

dat kon breken als een glas,

zeg maar dat je eindelijk weer wakker bent.

 

Is het dan niet waar

dat ik daar heb liefgehad

en ook gevangen zat

en werd bevrijd?

Alles is waar:

Sawah's en tropenzon,

en ik wou dat ik vergeten kon,

na al die tijd.

 

tekst: Willem Wilmink

 

 

Naar het monument

 

Hij is weer naar het monument gegaan

Op een gratis kaartje naar Roermond

De auto moest hij laten staan

Hij is niet meer zo gezond

Hij herinnert zich daar al zijn maten

De warmte van het verre land

Hoe ze voor 't eerst nasi aten

Hoe bang ze waren ? dat schept een band

Na afloop drinkt hij een pils of twee

Zingt lachend de oude liedjes mee

maar 's avonds zit hij stil voor de tv

Zijn vrouw vraagt ? moet je niet wat eten?

Hij zegt ? Henk is ook al overleden

 

IndonesiŽ ∑as 'ons IndiŽ toen

Het werd beroofd en vertrapt door de Jap

Zij gingen er heen om die te verslaan

Verzeilden in opstand, in de bersiap

 

Argeloos, jong en onervaren

Vochten zij toch voor de vrede in een land

Heet en vreemd en vol van gevaren

En daardoor nu aan hen verwant

 

Waar de bendes werden verdreven

Keerde het lachende leven terug

Orde en vrede hebben zij gegeven

maar het vaderland werd stug

 

Zij kregen een lintje en nog iets:

Een erepoort en een nieuwe fiets

Maar de landgenoten wilden niet horen

Hoe IndonesiŽ werd geboren

 

Was 't uit schaamte voor de koloniale tijd

De soldaten kregen heel alleen de schuld

Van de eeuwenlange strijd

Waarom werden zij in een boetekleed gehuld?

 

Maar zij wilden de kampongs bevrijden

En geen laffe wreedheid bovenal

Daar gingen zij juist tegen strijden

Velen vonden een tropengraf, duizenden in getal

Vaak liggen er bloemen

Daar rusten ze allemaal

Naast Simon Spoor, hun generaal

 

Hij is weer naar het monument gegaan

Op een gratis kaartje naar Roermond

De auto moest hij laten staan

Hij is niet meer zo gezond

Hij herinnert zich daar al zijn maten

De warmte van het verre land

Hoe ze voor 't eerst nasi aten

Hoe bang ze waren ? dat schept een band

 

Tekst: Andreas Schelfhout

 

 

Een laatste groet

 

De zon, in het Oosten gerezen,

Daalt in het westen neer.

Er valt geen scheiding te vrezen,

De zon keert altijd weer.

 

Als onder de sterren in het Westen,

Ons leven is volbracht,

Zeg ook het land in het Oosten

Zijn kinderen goede nacht.

 

Wij missen de grond van de Tropen

De weg, door ons begaan

wij kunnen ons hart niet verkopen,

Wij bieden het niet aan.

 

Als onder de sterren in het Westen,

Ons leven is volbracht,

Zeg ook het land in het Oosten

Zijn kinderen goede nacht.

 

Wij willen dit warme herdenken

Uit veler vrienden naam

Als een groet aan alleen schenken,

Die ons zijn voorgegaan.

 

Als onder de sterren in het Westen,

Ons leven is volbracht,

Zeg ook het land in het Oosten

Zijn kinderen goede nacht.

 

Tekst: May Bruins

 

Hieronder een gedicht van een dochter van een Nederlands-IndiŽ veteraan:

Ter nagedachtenis aan mijn vader.                                    14 november 2006

 

Soms staarde jij uren voor je uit

Denkend aan IndonesiŽ

Je vertelde mij honderd uit

Van de vele nachten

 

Vele nachten in het donker

Bang voor die ene ďJapĒ

Geen enkel geluid

Dan plots een klap

 

Wachten wat komen gaat

Wat je ziet

De kuilen

Opgezette hoofden

Verdriet!

 

Na al je pijn

Electro shocks Insuline kuren

Maar vooral

Eenzaamheid

Eindelijk je rust en vrijheid

 

In stilte zelf genomen

Vergeef ik je

 

Wat men jou en vele anderen

Heeft aangedaan

In het land van de sawaís

Vechtend voor je vaderland

 

 

Ik mis je Pap

Ik mis je vanwege je humor

Ik mis je omdat je mijn kinderen niet hebt gekend

Ik mis je verhalen over het mooie Indie

 

 

Je bent er niet meer

Soms als ik de moed heb om naar je graf te gaan

Stromen de tranen over mijn wangen

Geen afscheid kunnen nemen

 

Waar je ook bent

Het ga je goed.

 

Een dochter die haar vader mist.

 

 

 

TOP

Verzoek aan Nederlands-Indie veteranen:

De webmaster zou graag ervaringen , anekdotes en/of  herrineringen van Nederlands-Indie veteranen op deze website willen plaatsen.U kunt hier over contact opnemen via de mail van de webmaster.

 

 
Hieronder een hartelijke brief die ik heb mogen ontvangen van een Nederlands-Indie veteraan. Met zijn toestemming mocht ik deze op mijn website zetten.
 
 
From: Pieter J. Boomgaard
Date: Monday, February 07, 2005 15:13:16
To: margaverouden@msn.com
Subject: reactie op website
 

 

Beste mevrouw de Haan-Verouden,
Uw bericht op het VOMI-gastenboek viel mij op. Vervolgens was ik  zeer benieuwd naar uw website m.b.t. uw vader. Ik ben daar echt een beetje stil van geworden. Zo mooi en uitgebreid uitgewerkt en met liefde behandeld. Perfect!  Dat is nog eens aandacht!
U begrijpt hieruit wel dat ik ook zo'n veteraan uit de Nederlands-IndiŽ periode ben,
zij het dan van de Kon.Landmacht.  De Mariniers en de "Zandhazen" hebben samen hun best gedaan. Wij waren geen veroveraars, maar brengers van orde en rust! Dat werd in de wereld niet begrepen. Er stond een pracht van een samenwerking tussen Nederland en  IndÔe en zette een zelfstandig bestuur op het programma.
Helaas dit werd niet begrepen. Er had zo iets moois uit voort kunnen komen. Wat hadden de Nederlanders al niet voor de oorlog gedaan aan ontginning en cultures alsmede ontwikkeling van dit prachtige land en haar bevolking. Dat had in overleg voortgezet kunnen worden. Ik denk dat het er daar dan beter voor had gestaan. In december 1949 moesten wij de vlag letterlijk en figuurlijk strijken. In febr.1950 verliet ik IndiŽ samen met nog 1200 andere sobats per ss Georgic.
De vreugde van het thuisvaren -na 1000 tropendagen-  werd haast getemperd door die gedachten, bij het van wal steken.  Wij hebben ons best gedaan, meer konden ze niet verlangen. Daarna zijn wij behoorlijk in de kou gezet, maar ook daar kwamen we weer overheen. De leugens zijn inmiddels wel achterhaald en er is nu een redelijk veteranenbeleid compleet met Veteranen-Instituut en tijdschrift "Checkpoint". En er zijn de verenigingen waarvan VOMI de belangrijkste is. Ik ben wat aan het uitwijden en dat geconstateerd hebbende stop ik deze mail, maar niet zonder u nogmaals te vertellen hoeveel bewondering ik heb voor de wijze waarop u uitdrukking hebt willen geven aan de gedachtenis aan uw vader middels uw website.Ik ga er van uit dat u vele reacties zult hebben ontvangen. Mocht dat niet het geval zijn dan wijt ik dat aan het niet zo bekend zijn met het medium PC alsmede Internet bij de veteranen die inmiddels rond de tachtig jaar oud zijn (en het -begrijpelijk- en niet meer hebben kunnen volgen).
Met vriendelijke groet,
 
Pieter J. Boomgaard, Leidschendam

De ondergetekende van het verslag over 'corruptie, wapensmokkel en moord in Nederlands-Indie' is op 19 augustus 1948 naar Indie gegaan, waar zijn vader sinds januari 1948 werkzaam was bij de inlichtingendienst NEFIS (later CMI) in Batavia.

Zijn uitgebreid verslag over de grootste naoorlogse corruptiezaak kunt U lezen op de pagina GESCHIEDENIS 1. Hier waren zo'n 13 personen (officieren, journalisten,ect), die betrokken waren bij het onderzoek en/of teveel wisten indertijd geliquideerd. Aan de hand van rapporten van de inlichtingendienst,verslagen en betrouwbare getuigenverklaringen heeft hij de zaak zeer nauwkeurig in kaart gebracht.Aangezien er zeer hoge autoriteiten bij betrokken waren, zit de zaak nog diep in de doofpot. In het belang van de gechiedenis kan en mag deze affaire niet in de vergetelheid raken.

"Op 19 augustus 1948 ben ik naar IndŽ gaan, waar mijn vader
sinds januari 1948 werkzaam was bij de inlichtingendienst
NEFIS (later CMI) in Batavia.
Begin augustus 1949 ben ik tussen Depok en Bogor gewond geraakt
toen de Jeep - bestuurd door mijn vader - vanuit een bosrand
werd beschoten. Of deze aanslag te maken had met zijn onderzoek
in de zaak-Aernout is onbekend, maar werd destijds wel hoogst
waarschijnlijk geacht, aangezien de omgeving als veilig bekend
stond en het ook nog vlak voor het 'cease-fire' was.
Na de onafhankelijkheid kreeg vader een functie bij een rubber-
bedrijf, en hebben wij eerst in Bogor en later in Bandoeng
gewoond. In februari 1956 zijn wij met de 'Sibajak' in Nederland
terug- gekeerd (gevlucht!), omdat het Soekarno-regime alle oud-
medewerkers van de NEFIS ging vervolgen.
Bekend zijn de politieke processen tegen de heren Schmidt en
Jungschlšß•r (ex-NEFIS).
Mijn vader heeft tot aan zijn dood in 1976 zich nog altijd aan
zijn eed (zwijgplicht!) gebonden gevoeld en naar buiten toe
consequent gezwegen over zijn inlichtingenwerk.
Nadat ik in 1996 met de VUT ben gegaan, ben ik begonnen de hele
zaak tot op de bodem uit te zoeken.
Het feit dat de Nederlandse autoriteiten destijds het leveren van
wapens aan de vijand ten behoeve van hogere politieke belangen (en
ten koste van de levens van Nederlandse militairen!) hebben gedoogd,
kan ik niet anders noemen dan landverraad!
Ook al zullen de meeste schurken inmiddels wel zijn overleden, is
het voor de geschiedenis van belang dat alsnog de onderste steen
boven komt. Inmiddels is over deze corruptie-affaire een boek
verschenen, geschreven door Peter Schumacher, waaraan ik ook mijn
medewerking heb verleend. Het boek is getiteld: 'Een Bende Op Java'."

G. de Boer
Amstelveen
E-mail: cengdeboer@hotmail.com

TOP

 Bij terugkeer in Nederland hebben de Indie-veteranen het gevoel gehad "aan de kant "te zijn gezet door de overheid, de krijgsmacht en de nederlandse bevolking doordat er weinig opvang en begrip was.Veel mensen bleken achteraf ineens tegen het inzetten van troepen in Nederlands-Indie te zijn geweest en diegene die daar het zware werk hadden moeten verichten werden verantwoordelijk gehouden.Vanaf de jaren zeventig werden er door de media regelmatig uitzendingen en publicaties onder de aandacht gebracht over de rechtmatigheid van het militaire ingrijpen in het voormalig Nederlands-Indie en de misstanden die daar waren gebeurd.Het werd de veteranen verweten te hebben deelgenomen aan oorlogsmisdaden.Dit werd door de veteranen als een " trap na "gevoeld omdat men een totaal negatief beeld had en diepkwetsende publiciteit gaf van onbegrip voor de situaties waarin de veteranen hadden verkeerd.Veel veteranen hebben hierdoor nog steeds een gevoel van verbittering en woede bij.Door o.a. onbegrip van de sociale omgeving konden en kunnen veel veteranen niet over hun schokkende ervaringen praten wat het risico verhoogd op posttraumatische verschijnselen.Op reunies van veteranen worden er nog steeds grappen en leuke ervaringen gedeeld maar er is nog steeds taboe over het gebeuren in het voormalig Nederlands-Indie.Nog steeds kom je kinderen en kleinkinderen van Indie-veteranen tegen op het internet die , via instanties en gastenboeken wat meer over de Indie periode van hun vader/opa willen weten omdat hun vader of opa er nooit over heeft durven praten of niet meer over kunnen praten.Het is daarom goed dat er stichtingen en organisaties bestaan die hulp kunnen bieden aan veteranen die schokkende ervaringen hebben meegemaakt en dat niet alleen kunnen verwerken,want waar begin je ,als je er al over kunt praten?

 

STICHTING CENTRUM 45.GROEPSTHERAPIE BIJ INDIE-VETERANEN.

EENS EEN VETERAAN , ALTIJD EEN VETERAAN ?

HIERONDER WAT VOORBEELDEN VAN INDIE-VETERANEN TIJDENS EEN GROEPSGESPREK ONDER BEGELEIDING.

'Ik kwam uit een dorp op de Veluwe, uit een streng gereformeerd gezin. Je mocht niks en je wist niks. Veel dorpsbewoners hadden nog nooit in een trein gezeten. Je werd dom gehouden, dat was zo in die tijd. Ik werd opgeroepen voor militaire dienst en een paar maanden later zat ik op Oost-Java. Iets heel anders, ik zat er nog maar net of ik hoorde dat er in het stadje duizend hoeren stonden geregistreerd. Nou, dan vraag ik je ...'. Daarop reageerde een ander: 'Toen ik na drie jaar te zijn weg geweest weer thuis woonde, ging ik oude kameraden opzoeken. Toen ik 's avonds thuis kwam zei mijn vader dat ik dat niet meer in mijn hoofd moest halen, ik had dat eerst aan hem moeten vragen. Ik had daar nota bene al die toestanden meegemaakt, al dat vechten en zo, en dan moest je thuis weer onder de plak'.

'We gingen van de boot af. Je kreeg op de kade een bekertje koffie, een plakje cake als je mazzel had, je plunjezak, en ... daar ging je dan. Niemand keek nog naar je om'.

'Ik zit naar een film te kijken waarin ik zelf optreed en waarin ik het allemaal weer precies zo meemaak'.

Een veteraan roept in zijn slaap 'schieten!' en hij slaat zo met armen en benen dat hij zijn vrouw raakt. Zelf weet hij zich daar 's ochtends niets van. Hij zegt verder geen klachten te hebben, hoewel hij ermee  zit dat hij iemand het genadeschot had gegeven. Een IndonesiŽ≤ had hem daar in zijn doodsstrijd om gesmeekt. 'De hersenen kwamen er al uit, maar wie geeft mij het recht dat te doen?'.


 Een veteraan verteld dat hij met veel wroeging zit over een aantal zaken. Zijn eenheid had een Indonesische soldaat gevangen genomen, die kort daarvoor een Indonesische vrouw had vermoord door haar borsten eraf te snijden en ook haar baby had gedood. Dit had hij uit wraak gedaan. De veteraan had destijds de verantwoordelijkheid voor deze 'tegenstander'. Hij had hem in het Maleis gevraagd of hij wilde bidden tot Allah en hem vervolgens doodgeschoten.  'En later realiseer je je dat we toch eigenlijk dezelfde God hebben', eindigt hij vol wroeging. De veteraan is een gelovig man en vreest wat er met hem zal gebeuren als hij overlijdt.

 

 

 INFORMATIE - EN  COORDINATIEORGAAN  DIENSTVERLENING  OORLOGSGETROFFENEN.

                          

 

TOP

BOEKEN MET BETREKKING TOT MILITAIREN TIJDENS NEDERLANDS-INDIE.

 " "De Laatste Patrouille" van Ant.P. de Graaff.

 - Drie redenen hebben Ant.P. de Graaff ertoe gebracht zijn tiende boek over het ?vergeten leger, 1945-1950? te schrijven:
1. de vele kinderen van veteranen die schrijven dat Pa niets wil vertellen of niets meer kan vertellen;
2. de arrogantie van een generaal die bij de herdenking van 5 mei 2000 geen veteranen in ?karretjes? in ?zijn? defile wilde;
3. de afwezigheid, nog altijd, van Hare Majesteit of enig ander lid van de Koninklijke Familie bij de jaarlijkse herdenking bij het Nationaal IndiŽ­ćonument in Roermond. 

 Uitgeverij van Wijnen. Boektitels van de schrijver Ant.P.de Graaff:

Brieven uit het veld.                              Indie veteraan ben je levenslang.

Levenslang op patrouille.                       De weg terug.

Vertel het je kinderen,veteraan.             Met de TNI op  stap.

Notities van een soldaat.                       Zeg,Hollands soldaat.

De laatste patrouille.                             Merdeka.

De heren worden bedankt.                    Op patrouille in blessure tijd.

Indie vergeet je nooit!

 

     zie ook pagina geschiedenis deel 1. 

Te bestellen bij uitgeverij van Wijnen.                        

 

 

http://www.nnbh.com/ltsearch.php/Peter/Schumacher

TOP

                                                                                                                     NAAR INFO

     

 

 

 

 

 

                             
Laatste wijziging op: 13-09-2009 15:45